Een wijze les van Johan Cruijff

Mist. In je hoofd. Een grote onontwarbare kluwen van gedachten. Het begin en eind zijn zoek en je weet het niet meer. Je denkt dat het je nooit zal lukken om het uit elkaar te krijgen. Om antwoord te krijgen op de vragen waarover je tobt en mee worstelt.

Tot dat ene moment. Waarop je iets leest, ziet of hoort. Maar soms gebeurt er ook helemaal niks. Maar het resultaat is hetzelfde. De mist in je hoofd trekt in een ruk op. Ineens heb je ‘het’ kristalhelder voor ogen. Je bent verbijsterd. Is het echt zo simpel? Waarom zie ik dit nu pas?, vraag je je af. Johan Cruijff had het antwoord:

Je gaat het pas zien als je het doorhebt

Nou, daarom dus.

Ik ben er bekend mee. Een beetje twijfelachtige vaardigheid geef ik toe maar ik zit vooral in mijn hoofd. In geval van onduidelijkheid, twijfel en onzekerheid analyseer ik eindeloos mijn gedachten. Ga na wat er nu weer aan de hand is en waarom dit zo is. Maar vooral hoe ik dit op kan lossen! Regelmatig ben ik het spoor bijster door het voortdurende ratelen van mijn brein. Zeker niet altijd effectief kan ik je zeggen.

Ik heb menig onontwarbare gedachtenklont geproduceerd. Helaas iets minder momenten van optrekkende mist. Maar gelukkig wel voldoende om te herinneren wat mij overviel direct nadat alles haarscherp was. Lichtflits! Wauw! Gaaf! O, zit dat zo!

Die  sensatie van optrekkende mist smaakte naar meer. Een soort van verlichting. Dat je het grote geheel ziet. Ik heb geprobeerd dat gevoel op te zoeken, een beetje te forceren. Helaas, dat werkt dus niet. Sterker nog, zorgde direct voor het groeien van de kluwen in de kop. Advies van mij: niet doen. Loslaten.

O jee, jeuk.

Geef het de tijd. Beter. En het klopt. Ik herinner me een periode waarin de mist in mijn hoofd zorgde voor een zicht van minder dan een millimeter. Twijfel over werk, opleiding, iets voor mezelf beginnen en nog wat ander gedoe. Ik had continue gedachten over wat, hoe, waarom, wanneer en ga zo maar door. Dacht ik dat ik het helder had, was ik het een volgend moment weer kwijt. En dat herhaalde zich keer op keer.

Ik besloot het anders doen. Vroeg mezelf af wat ik nodig had. Het antwoord was vertrouwen. Vertrouwen dat als ik het zou losla…, het de tijd zou geven, het antwoord vanzelf zou komen. Bingo. De clichés die je leest over troebel water en laten rusten en zo meer? Ze kloppen.

Vertrouwen. That’s it. Niks meer en niks minder. Dus dat is wat ik nu meer PROBEER. De schreeuwende stemmen in mijn hoofd die er van alles van vinden en er meester in zijn om me uit mij kracht te halen, hoor ik aan. Om ze vervolgens te parkeren. Ik geef mezelf de tijd en houd mezelf voor dat met vertrouwen ook het antwoord op de vraag komt.

En het komt. Dat is me nu wel duidelijk. Want het antwoord op mijn, maar ook jouw, vragen is er al. Maar je zie het pas als je het door heb.

Add Comment