Werk is net een huwelijk: zonder aandacht en betrokkenheid verpietert de relatie

In het begin van het huwelijk gaat het misschien nog ‘vanzelf’. Maar dat het niet zo blijft is duidelijk te zien in de scheidingsstatistieken. Langer samen en elkaar goed kennen betekent niet dat dingen makkelijker worden in de loop van de tijd. Mensen veranderen doordat focus en interesses veranderen. En daarover moet je met elkaar in gesprek. Doe je dat niet dan loop je kans uit elkaar te groeien.

En dat geldt ook voor werk.

Organisatiepsychologen geven aan dat het goed zou zijn als het in gesprekken tussen werkgever en werknemer meer zou gaan over zingeving. ‘Waar gaat het jou om?’ Want aandacht daarvoor levert betrokkenheid op. En waarom dat belangrijk is?

Wie betrokken is, is gelukkiger

Dat was de titel van een artikel vorig jaar in NRC waarin gepleit werd om o.a. sollicitatiegesprekken te vervangen door zingevingsgesprekken en om vaker hierover te praten met elkaar.

Want in die gesprekken kom je erachter of je als werkgever en werknemer nog dezelfde doelstellingen hebt. En ook welke steun iemand kan gebruiken om die doelstellingen te halen. Soms betekent dat steun voor de werknemer bij verandering binnen de organisatie maar het kan ook betekenen steun bij een scheiding, bij de overstap naar een andere organisatie. Dit laatste wordt nog weleens als verlies ervaren. Toch is het een win-win situatie. Blijven hangen in een matig of slecht huwelijk levert beide partijen bar weinig op.

De onderzoekers geven in het artikel dus aan dat je betrokkenheid krijgt door te (blijven) praten. Dat lijkt eenvoudig maar de realiteit is anders. Door de waan van alledag kan een gesprek voeren nog weleens het ondergeschoven kindje worden. Een ander belangrijk punt wat een goed gesprek in de weg kan staan is vertrouwen. Heeft de werknemer een dusdanig vertrouwen in de organisatie dat hij of zij zijn wensen op tafel durft te leggen? Zeker als het gaat om belangen van hem of haar die mogelijk niet stroken met die van de organisatie. Ga ik vertellen dat ik niet helemaal happy ben? Dat ik het eigenlijk niet meer zo naar mijn zin heb en liever andere dingen doe dan hetgeen ik nu doe? Want hoe reageert de werkgever daarop? Vertrouwen in elkaar (of op elkaar) lijkt daarmee een voorwaarde voor betrokkenheid.

Betrokkenheid moet niet verward worden met bevlogenheid. De onderzoekers stelden dat je bevlogen in je werk kunt zijn zonder betrokken te zijn bij de organisatie. De werknemer doet in die situatie dingen in het werk die hij of zij geweldig vindt, kan er helemaal in op gaan, maar heeft geen klik met de organisatie. Dit laatste kan verschillende redenen hebben. De werknemer kan zich niet vinden in de missie van het bedrijf, heeft geen aansluiting bij collega’s of er is weinig aandacht van de leidinggevende. Dus bevlogenheid is goed maar betrokkenheid is beter? Begrijp ik het dan goed?

Betrokkenheid betekent niet dat je voor altijd bij elkaar moet blijven

Dat stelden de onderzoekers ook.

Ok.

Als er wel betrokkenheid is maar geen gedeelde belangen dan is samen besluiten de relatie te beëindigen wellicht een juiste stap. De winst van op deze wijze, dus door de dialoog en zinvolle gesprekken met elkaar, er samen achter komen dat je wilt scheiden, is dat beide partijen zich gehoord en gezien voelen. En dat is mooi. Want zonder rancune, frustraties en verstoorde relatie lopen beide partijen minder schade op en kunnen zij een stuk makkelijker weer vooruit. Bovendien kunnen beide partijen daarmee met warme gevoelens terugkijken op de relatie. Ook zeer waardevol.

En hoe zit het met jou in je werk? Hoe is de relatie tussen jou en je werkgever? Doe jij zinvolle dingen? En wanneer hebben jullie voor het laatste een goed gesprek gehad?

Hoog tijd om (meer) aandacht aan elkaar te besteden?

Ik wens je zinvolle gesprekken toe. Aarzel niet contact op te nemen als je eens vrijblijvend wilt sparren over zingeving (in je werk).

Add Comment