Een van de onderwerpen die me enorm fascineert, is zingeving in het leven. Dat gaat voor mij over wat belangrijk is en daarnaar leven. Ik probeer er zoveel mogelijk over te lezen en zo kwam ik het verhaal van Kieran Setiya tegen.
Kieran werd op zijn 35ste getroffen door een verontrustende mix van nostalgie, spijt, claustrofobie, leegte en angst. Ondanks, of was het dankzij, dat hij alles had wat zijn hartje begeerde, werd hij geconfronteerd met de existentiële vragen van de midlife. Zoals deze bijvoorbeeld: wat maakt het leven de moeite waard?
Kieran is hoogleraar filosofie en gebruikte zijn kennis om het hoe en waarom van zijn gevoelens te onderzoeken. Volgens hem kunnen gevoelens als nostalgie, spijt, leegte en angst tijdens de midlife onder andere samenhangen met het besef dat:
- we minder opties hebben in het leven;
- we dromen moeten opgeven;
- we ons moeten neerleggen bij fouten die we hebben gemaakt.
Hij beschrijft hoe pijnlijk het kan zijn wanneer je eigen leven niet langer als een van de mogelijkheden voelt.
Naar mijn idee ligt daaronder dat we ons op enig moment gaan realiseren dat de klok doortikt en we een (groot) deel van ons leven achter de rug hebben. Dat onder ogen zien was voor Kieran heel confronterend.
Het bracht hem bij de vraag: wat is belangrijk in het leven? Die vraag vind ik prachtig om over na te denken. Ook omdat het antwoord hoogstwaarschijnlijk voor iedereen anders is.
Wanneer je mogelijkheden minder worden
Ikzelf zou overigens niet zo stellig zeggen dat het leven niet meer als optie voelt, maar ik ervaar wel regelmatig dat mijn mogelijkheden minder worden. Dat gaat bijvoorbeeld over werk, mijn vitaliteit, maar ook eenvoudigweg over wat ik op een dag voor elkaar kan krijgen.
Dat zegt overigens niets over de kwaliteit van het leven. Maar ik ervaar wel een groot verschil met toen ik 25 jaar jonger was. Toen had ik echt het idee dat de hele wereld aan mijn voeten lag…
Het besef dat mijn tijd schaarser wordt, heeft ervoor gezorgd dat ik bewuster en zorgzamer met mijn tijd omga.
In de zoektocht die Kieran beschrijft, herken ik stukken van mezelf. Ik ben ook nadrukkelijker gaan nadenken over wat ik de moeite waard vind en hoe ik daar meer naar kan leven.
Ik ben erachter gekomen dat je dan op spanningsvelden stuit.
Als twee belangrijke dingen met elkaar botsen
Want ook al hebben we helemaal helder wat de moeite waard en belangrijk voor ons is, we kunnen niet de hele dag alleen daarmee bezig zijn. We hebben ook verplichtingen. Dat kan bijvoorbeeld gaan over werk of de zorg voor anderen.
Zo werd tijdens de periode dat ik mijn studie volgde, mijn moeder ziek.
En hoe belangrijk ik de studie ook vond en hoeveel plezier ik eruit haalde, haar ziekte betekende dat ik vaker naar haar toe ging en minder aandacht kon besteden aan het leren.
Dat voelde voor mij als een verplichting. Maar wel eentje die ik heel waardevol vond.
Het liet me zien dat iets tegelijkertijd een verplichting én waardevol kan zijn.
Van doel naar doel
Een ander spanningsveld dat ik tegenkwam, betrof het nastreven van doelen.
Het geeft mij voldoening om concrete doelen te stellen en die te behalen. Maar ik heb ook ervaren dat die voldoening soms van korte duur was. En dat er dan weer een volgend doel nodig was.
Met als valkuil dat ik van project naar project ging.
Ik zag in dat ik wel lekker bezig kon zijn, maar dat dit niet automatisch betekende dat het ook zinvol of betekenisvol aanvoelde.
Wat diep zit bij mij, en volgens mij bij heel veel anderen, is dat wat we doen nuttig en productief moet zijn. Het moet iets opleveren.
En dat heeft ons ver gebracht.
Alleen merk ik dat dit me ook regelmatig in de weg zit bij activiteiten die ik gewoon wil doen omdat ik ze leuk vind.
Mag iets ook gewoon leuk zijn?
Zo is dat bij mij wandelen, fotograferen en puzzelen. Heerlijk om te doen!
En ja, het levert weinig concreets op, behalve af en toe een leuk kiekje of een voldaan gevoel na een wandeling in de natuur.
Ik weet niet of je dat herkent, maar verplichtingen afwerken gaat me makkelijker af. Bij deze ‘niet-productieve’ activiteiten ligt dat anders.
Ik heb namelijk een zeer behulpzaam, maar wel hardnekkig stemmetje dat me regelmatig influistert dat ik nuttig bezig moet zijn. En dat kiekjes maken in het bos of een puzzel leggen niet in die categorie vallen.
Dat betekent dat ik wat meer moeite moet doen om mezelf die activiteiten toe te staan.
Gelukkig gaat dat steeds beter en kan ik ervan genieten als ik ze eenmaal doe.
Wat maakt het leven de moeite waard?
Lang verhaal kort: erachter komen wat belangrijk voor je is, wat het leven de moeite waard maakt, is één ding. Ernaar leven is echt een ander verhaal.
Dat zie ik ook terug in de gesprekken die ik met mensen heb.
Want het is niet altijd eenvoudig om keuzes te maken tussen verplichtingen, wat je zelf belangrijk vindt, genieten van iets wat nergens toe hoeft te leiden en wat het leven verder nog van je vraagt.
Het is complex.
Tegelijkertijd heb ik ervaren, en dat zie ik ook in mijn coachpraktijk, dat het waardevol kan zijn om te onderzoeken hoe dit bij jezelf werkt. Wat vind je werkelijk belangrijk? Waar besteed je je tijd aan? En hoeveel ruimte geef je jezelf voor wat je graag doet, zonder dat het iets hoeft op te leveren?
Misschien is dit een mooie vraag om eens bij stil te staan:
Wat zou jij doen als je geen verplichtingen had?
Wil je meer weten over mijn achtergrond, neem dan een kijkje op deze pagina: Over Midlife Pitstop
Stuur vrijblijvend een berichtje als je interesse hebt om kennis te maken en te onderzoeken wat ik eventueel voor jou zou kunnen betekenen.
Velden met * zijn verplicht.


