“Ik denk dat ik richting een burn-out ga.”
Dat is wat mensen regelmatig tegen me zeggen als ze bij me aankloppen.
Ze zijn moe. Minder scherp. Sneller geïrriteerd.
En eerlijk is eerlijk: dat klinkt logisch.
Op papier hebben ze een best een okay leven. Een baan, verantwoordelijkheden en vaak een gezin ook. Ze functioneren nog maar het kost steeds meer moeite. En ondertussen sluipt de angst binnen: gaat dit nog wel goed?
Het blijkt dat als we langer praten, er vaak iets anders aan de hand is.
Niet zozeer: ik kan niet meer.
Maar: waarvoor doe ik dit eigenlijk nog?
Waarom burn-out zo snel wordt genoemd
Burn-out is inmiddels voor iedereen een bekend woord. Dat maakt dat het houvast geeft. Een verklaring. En ook een soort toestemming om even stil te vallen.
Bovendien hoeft het je niet meteen te confronteren met lastige vragen over je leven of je keuzes. Als het een burn-out is, dan is rust het antwoord. Even opladen. Dan komt het wel weer goed.
En soms is dat ook zo. Maar opvallend vaak zie ik dat rust wel helpt, alleen verdwijnt het knagende gevoel niet.
Waar burn-out en midlifecrisis op elkaar lijken
De verwarring bij de begrippen is begrijpelijk, want een aantal signalen lijkt nogal op elkaar:
- vermoeidheid
- minder plezier in dingen die vroeger vanzelf gingen
- concentratieproblemen
- het gevoel dat alles zwaarder voelt dan voorheen
Vanaf buitenaf zie je nauwelijks verschil. Alleen van binnen speelt iets anders. En precies daar zit het kantelpunt.
Het echte verschil: energie versus betekenis
Bij een burn-out is er meestal sprake van overbelasting.
Te lang over je grenzen gegaan. Te weinig herstel. Te veel moeten.
Bij een midlifecrisis zie ik iets anders. Je doet veel. Je neemt verantwoordelijkheid. Je draait door maar het voelt leeg. Wat ooit klopte, past niet meer. Niet omdat er iets mis is gegaan maar omdat jij veranderd bent.
Je energie lekt weg omdat de richting ontbreekt. Omdat je niet meer scherp hebt waar je het eigenlijk voor doet.
Dat is geen zwakte maar een krachtig signaal.
Waarom rust alleen vaak niet genoeg is
Veel mensen proberen eerst rust te nemen. Minder werken. Een paar weken vrij. Meer slapen.
En ja, dat helpt. Even.
Maar daarna sluipt hetzelfde gevoel weer terug. De loomheid. De twijfel. De vraag die je liever uitstelt. Omdat rust geen antwoord geeft op wat eronder ligt.
Wil ik dit nog?
Past dit leven nog bij wie ik nu ben?
Zolang die vragen geen ruimte krijgen, blijf je herstellen van iets wat steeds terugkomt.
Dit is geen falen, dit is een overgang
Worstelen in de midlife gaat niet over dat er iets mis is gegaan. Integendeel. Het is vaak een teken dat je lang hebt volgehouden. Dat je loyaal bent geweest. Dat je hebt gebouwd aan een leven dat ooit goed voelde.
Alleen wat vroeger werkte, werkt nu niet (altijd) meer. Dat onder ogen zien vraagt moed. Wees gerust! Je leven vraagt niet om alles om te gooien. Wel om eerlijk te kijken.
De eerste stap is onderscheid maken
Zit je vast in overbelasting of in betekenisverlies?
Zolang je dat niet helder hebt, blijf je symptoombestrijding doen. Dan plak je het ene label na het andere op een gevoel dat eigenlijk gehoord wil worden. En precies daar begint verandering.
Twijfel je of je tegen een burn-out aan zit, of dat je midden in een midlifevraag staat?
De Midlife Crisis Test helpt je helder krijgen waar jouw vermoeidheid écht over gaat.
Geen oordeel. Geen diagnose. Wel inzicht. Kost je maar een paar minuten.